شمال هند یا هند شمالی تعریفی عمومی و گسترده در توصیف مناطقی است که در شمال کشور هند قرار دارند.  جلگه سند و گنگ و هیمالیا دو عارضه جغرافیایی مهم شمال هند هستند که این منطقه را از فلات تبت و آسیای مرکزی جدا می کنند.

اصطلاح شمال هند رسماً اشاره به ایالت پنجاب، جامو و کشمیر، هاریانا، هیماچال پرادش، اوتار پرادش، اوتارکاند و قلمرویهای متحد دهلی و چندی گر دارد. ایالتهای دیگری نیز هستند که رسماً بخشی از شمال هند نیستند اما در کاربرد سنتی، فرهنگی و زبانی به عنوان بخشهایی از شمال هند شناخته می شوند. راجستان، بیهار و مادیا پرادش از این دسته اند.

شمال هند مرکز تاریخی حکومت های موریا، گوپتا، پلا، Harsha، مغول،مراتا سور، سیک امپراتوری هند-بریتانیا بوده است. فرهنگ متنوعی در شمال هند دیده می شود. مراکز زیارتی هندوها در چاردام، هاریدوار،  بنارس، ایودیا، ماتورا و الله آباد و نیز مراکز زیارتی بودایی، معبد طلایی سیکها و مناطق دیگر مانند پارک ملی ناندا، معابد خاجوراهو، تپه قلعه راجستان،  جانتر مانتر (جیپور)، غارهای صخره ای ر بهیمباتکا، بنای  سانچی، قطب منار، لال قلعه، آگرا، فاتح پور سیکری و تاج محل در شمال هند هستند.

جغرافیا

شیلا با ارتفاع 7026 متر.
بیابان تار در نزدیکی Jaisalmer راجستان.

شمال هند بر روی هند قاره ای و شبه جزیره هند قرار دارد. در شمال آن، رشته کوه هیمالیا مرز بین شبه قاره هند و فلات تبت است. در غرب، بیابان تار بیابان مشترک بین شمال هند و پاکستان است.

شمال هند جزو مناطق معتدل کره زمیناست. هر چند زمستانهای خنک و یا سرد با تابستانهای گرم و وزش بادهای موسمی پدیده های غالب این منطقه هستند. 

زبان

توزیع زبانهای هند و اریایی.

از نظر زبان شناسی، شمال هند در سیطره زبانهای هند و اروپایی است. زبانهای دراویدی شمالی، تبتی-برمه ای و استرا-آسیایی (مانند Munda) در این منطقه رایج هستند.

معبد Akshardham دهلی نو

همچنین نگاه کنید

منابع و کتابشناسی